از شنبه چه باید کرد؟
تعداد بازدید : مرتبه

بسم الله الرحمن الرحیم
24 خرداد نزدیک است و همه منتظر این روز. روزی که برای 4 سال سرنوشت کشور و رویکرد مدیران بالادست را رقم خواهد زد. 4 سالی که برای ملت و کشور حیاتی و البته حساس می باشد. آنچه را که می خواهم بگویم، شاید عجیب باشد؛ اما فارغ از التهابات انتخابات، باید به این فکر کنیم که بعد از انتخابات چه خواهیم کرد. بعد از اینکه رئیس جمهور جدید، سکان هدایت دولت را بدست گرفت چه کار باید کرد؟

آنچه که منطقی به نظر می آید این است که رئیس جمهور منتخب باید در پی ادامه راه پیشرفت کشور باشد و با تدبیر لازم، این مهم را جامه عمل بپوشاند. در تبلیغات انتخاباتی، تقریبا تمام کاندیداها، از وضع موجود انتقاد داشتند. غیر از سیاه نمایی که عملی غیر منطقی است، منتقد بودن و در اصلاح امور بودن، خود امری مطلوب است؛ چراکه باعث عدم رضایت و حرکت بسوی ایجاد رضایت می شود. لکن چنانکه مقام معظم رهبری در مراسم سالگرد رحلت بنیانگذار کبیر نظام جمهوری اسلامی، فرمودند باید این بزرگوران چنان برخورد کنند و چنان حرفهایی را بزنند که اگر سال آینده فیلم (تبلیغاتی) آنها را برایشان نشان دادند، شرمنده نشوند.
اما وظیفه ای که بعد از انتخابات بر عهده آحاد جامعه می باشد، چیزی نیست جز حمایت از دولت و رئیس جمهور. باید توجه کرد هر کسی که مورد اعتماد اکثریت جامعه قرار بگیرد، رئیس جمهور نظام اسلامی است و بر همگان لازم است از وی حمایت کنند. البته حمایت از یک فرد، به این معنا نیست که احیانا اگر اشکالی باشد، چشم بر آن اشکالات بسته شود؛ بلکه حمایت عاقلانه طلب می کند که از روی انصاف و خیر خواهی، اشکالات و نقد ها گفته شود تا دولتی مقتدر داشته باشیم. اقتدار یعنی اینکه دولتی بر سر کار باشد که اشتباهات کمتری داشته باشد و این امر با نقد منصفانه شدنی است.
در این بین نخبگان جامعه و البته نهادهای علمی و تأثیر گذار، نقش بسزایی دارند. بعنوان مثال حوزه های علمیه که متولی دین و باور های مذهبی اجتماع و در یک کلام، مسئول فرهنگ دینی جامعه می باشند، باید نقایصی که در حیطه وظایف آنهاست، به دولت منتقل کنند، یا موسسات علمی تولید علم و فرهنگ، باید رویکردهای دولت را مورد تحلیل قرار داده، اشکالات احتمالی را گوشزد نمایند.
حضرت علی(ع) در اهمیت انتقاد پذیری مدیر می‌فرمایند: «خوشا به حال کسی که از پندگویی کسی که هدایت می‌کند، اطاعت کند و از گمراه کننده و راهزنی که او را به گودال گمراهی در می‌افکند بپرهیزد».[1]
نقد منصفانه، سبب پیشرفت است و باید مورد اقبال مدیران باشد، چراکه مایه اصلاح امور و تصمیمات آنهاست. حساب نقد منصفانه، جدا از عیب جویی و بهانه گیری و بی اخلاقی و اموری از این دست است؛ چراکه اولی باعث پیشرفت، و دومی باعث تعلل در انجام کار و در نتیجه باعث زمین ماندن امور است.

پی نوشت:
[1]: غرر الحکم، ج ۲ ـ ص ۴۶۵، شماره‌ی ۹





طبقه بندی: سیره سیاسی پیشوایان، 
برچسب ها: نقد و انتقاد، حضرت علی، انتخابات، دولت،
مطالب مرتبط: جنبش نت،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 22 خرداد 1392 توسط : حجت پورمحمد
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic