حکم بدعت بودن جشن و عزاداری، مخالف قرآن و سنت

پیامبران و اولیای الهی انسان‌هایی وارسته و صاحب کرامت و فضیلت هستند که خداوند متعال  آنان را برای هدایت و الگوی تمام انسان‌ها و هم‌چنین برای  رهبری جامعه به سوی صلاح و رست‌گاری مبعوث کرده است. از همین رو انسان‌‌ها می‌بایست به آنان اقتدا نموده و لحظه‌ای نباید از هدایت آنان غافل شوند. قرآن کریم می‌فرماید: «اُولئِکَ الَّذینَ هَدَیَ اللهُ فَبِهداهُمُ اقتَدِه [انعام/۹۰]آن‌ها(پیامبران) کسانی‌اند که خدا هدایت‌شان کرده است. پس به هدایت آنان اقتدا کن».

یادآوری خاطره انبیا و اولیای الهی و زنده نگه داشتن نام و آثار آنان، مهم‌ترین عامل در تقویت  و تثبیت ایمان و راه رسیدن به سعادت و رست‌گاری است. از همین رو قرآن کریم در آیات متعدد یادکردن انبیا و اولیای خود را به پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌واله) متذکر می‌شود و می‌فرماید: «وَاذْكُرْ فِی الْكِتَابِ إِبْرَاهِیمَ إِنَّهُ كَانَ صِدِّیقًا نَّبِیًّا [مریم/۴۱] ابراهیم را یاد کن، زیرا او پیامبرى راست‌گو بود».

اما امروز وهابیت خبیث فارغ از کتاب و سنت، و با بغض و کینه‌های سیاسی  زنده نگه‌داشتن یاد اولیای الهی و بزرگ‌داشت آنان را بدعت می‌شمارد و جشن و شادی و عزا و گریه برای آنان را شرک  می‌داند. «ابن‌تیمیه» پدر فکری آنان در این باره می‌گوید‌: «جشن‌گرفتن و شادمانی، در روز تولد پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌واله) بدعتی است که پایه و اساسی در دین ندارد و گذشتگان این روز را عید قرار ندادند تا مردم شادی کنند یا اعمالی را در این روز انجام دهند».[۱]
هیئت فتوای سعودی نیز در پاسخ به فتوایی گفته است: «مراسم سوگواری برای پیامبران و صالحان، هم‌چنین مراسم بزرگ‌داشت آنان جایز نیست و بدعت در دین و شرک به حساب می‌آید».[۲]



این عقیده وهابیت نیز مانند سایر عقاید باطل آن‌ها، با اصول دین اسلام و مبنا و دستورات قران کریم و سیره پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌واله) و صحابه در تضاد است. قرآن کریم علاوه بر دستور به یادکردن انبیا گذشته، تعظیم و بزرگ‌داشت شعائر الهی را از نشانه‌های تقوا می‌داند و می‌فر ماید: «وَمَنْ یُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ فَإِنَّها مِنْ تَقْوَی الْقُلُوبِ[حج: ۳۲] و کسانی که شعائر خدا را بزرگ می‌شمارند، این عمل از تقوی قلب است» تکریم و تعظیم انبیا و اولیای الهی از بزرگ‌ترین شعائر الهی است. از همین‌جا می‌توان گفت بزرگ‌داشت ولادت یا شهادت انبیا و اولیا، جزء این شعائر است، چرا که  معرفی آنان و زنده نگه‌داشتن نام و یاد آنان از مصادیق تعظیم شعائر و دستور خداوند متعال است.

یکی دیگر از دروغ‌های ابن تیمیه نیز همین است که می‌گوید در سیره سلف چنین نبوده، در حالی که «قسطلانی» و «دیار بکری» از قاضیان مکه، در تاریخ خود می‌نویسند‌: «مسلمانان پیوسته ماه میلاد پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌واله) را جشن می‌گیرند، اطعام می‌کنند‌، شب‌ها صدقه می‌دهند و اظهار شادمانی می‌کنند‌. در نیکی به فقیران اصرار می‌ورزند و به خواندن مولودی می‌پردازند‌».[۳]

علاوه بر این، نه‌تنها نهیی از پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌واله) نسبت به برگزاری این مجالس نقل نشده، بلکه خود پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌واله) نیز برای گذشتگان از جمله عمویش حمزه و فرزندش ابراهیم و... به سوگواری و گریه پرداخته و از گریه زنان نیز درهیج‌جا نهی نفرمود.[۴]

بنابراین وهابیت با چنین تفکری به نهایت تحجرگرایی رسیده‌ است و قرآن و سنت را زیر پا قرار داده‌. از طرفی  کسانی‌که برای اولیای خود مراسم جشن  یا در شهادت‌شان عزاداری می‌گیرند، هیچ‌گونه قصد تقرب یا عبادت ندارند و آن را به قصد گرامی‌داشت بزرگان و برای تجدید پیمان و برای ادامه دادن راه‌شان انجام‌ می‌دهند.
__________________________________________________
پی‌نوشت
[۱]. اقتضاء الصراط المستقیم، ص ۲۹۳.
[۲]. فتاوی اللجنة الدائمة للبحوث العلمیة والإفتاء، ج ۳، ص۵۴.
[۳]. المواهب اللدنیه، ج ۱، ص ۲۷؛ تاریخ الخمیس، ج ۱، ص ۳۲۳.
[۴]. إمتاع المقریزی، ص ۱۵۴؛ مجمع الزوائد، ج۶، ص ۱۲۰؛سنن البیهقی، ج۴، ص ۷۰؛ تاریخ الخطیب البغدادی، ج۷،ص ۲۸۹.





برچسب ها: وهابیت، جشن و عزاداری بدعت است؟، گریه و عزاداری در سنت،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 19 مرداد 1394 توسط : علی سیدی
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic