در کتب کلامی بیان شده «عصمت» در واقع «قوه‌ایست که انسان را از ارتکاب معاصی و افتادن در خطا و اشتباه باز می‌دارد».(1) بنابراین «عصمت» ملکه و قوه‌ایست مانند سایر قوای انسان مثل شجاعت، سخاوت، عفت و... که در انبیاء و اولیای الهی وجود دارد و با استفاده از آن، هرگز گناهی انجام نداده و مرتکب اشتباهی هم نمی‌شوند. یعنی همان‌طور که آدم شجاع ترسی ندارد، یا آدم سخاوت‌مند می‌بخشد، انسان معصوم هم گناه و اشتباهی ندارد.

با توجه به این تعریف، سوالی به ذهن خطور می‌کند و آن این‌که آیا این قوه و این نیرو اختیاری بوده و انبیاء با اختیار و توان خود معصومند، یا نه اجباری بوده و خداوند متعال بدون این‌که خود آنان اراده کنند، آن‌ها را از گناه و اشتباه باز می‌دارد؟

در پاسخ باید گفت: اگر به منشأ و علت عصمت دقت کنیم به این نتیجه خواهیم رسید که «عصمت» کاملا اختیاری بوده و شخص معصوم با اراده و اختیار خود است که مرتکب گناه و اشتباه نمی‌شود، یعنی خود اوست که راه درست را بر می‌گزیند و راه اطاعت فرمان الهی را در پیش می‌گیرد. برای توضیح این مطلب باید به منشأ عصمت اشاره کنیم.


برای مطالعه همه مطلب اینجا کلیک کنید





طبقه بندی: عصمت، 
برچسب ها: عصمت، اختیار انبیاء، اختیار و عصمت، گناه نکردن اختیاری است یا اجباری، مجبور بودن انبیاء،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 24 اسفند 1393 توسط : محمد فرضی پوریان
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic